Geskiedenis Podcasts

Venus tydlyn

Venus tydlyn


Venus

Venus is die tweede planeet van die son af. Dit is vernoem na die Romeinse godin van liefde en skoonheid. As die helderste natuurlike voorwerp in die aarde se naghemel na die maan, kan Venus skaduwees gooi en kan dit in seldsame gevalle helder oordag met die blote oog sigbaar wees. [17] [18] Venus lê in die wentelbaan van die aarde, en dit blyk dus nooit ver van die son te waag nie, hetsy in die weste gesak net na skemer of 'n rukkie voor dagbreek in die ooste opgestaan. Venus wentel elke 224,7 aardse dae om die son. [19] Met 'n sideriese rotasieperiode van 243 Aardedae en 'n sinodiese daglengte van 117 Aardedae, neem dit aansienlik langer om om sy as te draai as enige ander planeet in die Sonnestelsel, en doen dit in die teenoorgestelde rigting as almal behalwe Uranus (wat beteken dat die son in die weste opkom en in die ooste ondergaan). [20] Venus het geen mane nie, 'n onderskeid wat hy slegs met Mercurius deel onder die planete in die sonnestelsel. [21]

  • 96,5% koolstofdioksied
  • 3,5% stikstof
  • 0,015% swaweldioksied
  • 0,0070% argon
  • 0,0020% waterdamp
  • 0,0017% koolstofmonoksied
  • 0,0012% helium
  • 0,0007% neon
  • Spoor karbonielsulfied op
  • Spoor waterstofchloried op
  • Spoor waterstoffluoried op
  1. ^ Om die rotasie as terugwaarts te definieer, soos gedoen deur NASA -ruimtemissies en die USGS, plaas Ishtar Terra op die noordelike halfrond en maak die aksiale helling 2,64 °. Deur die regterreël vir prograd-rotasie te volg, plaas Ishtar Terra in die suidelike halfrond en maak die aksiale kanteling 177,36 °.

Venus is 'n aardse planeet en word soms die aarde se "susterplaneet" genoem vanweë hul soortgelyke grootte, massa, nabyheid aan die son en grootmaat samestelling. Dit verskil in ander opsigte radikaal van die aarde. Dit het die digste atmosfeer van die vier aardse planete, bestaande uit meer as 96% koolstofdioksied. Die atmosferiese druk op die planeet se oppervlak is ongeveer 92 keer die seevlakdruk van die aarde, of ongeveer die druk op 900 m (3000 voet) onder water op aarde. Alhoewel Mercurius nader aan die son is, het Venus die warmste oppervlak van enige planeet in die sonnestelsel, met 'n gemiddelde temperatuur van 737 K (464 ° C 867 ° F). Venus word omhul deur 'n ondeursigtige laag hoogs weerkaatsende wolke swaelsuur, wat verhoed dat die oppervlak daarvan uit die ruimte in sigbare lig gesien kan word. Dit het moontlik in die verlede water -oseane gehad, [22] [23], maar dit sou verdamp namate die temperatuur styg as gevolg van 'n weghol -kweekhuiseffek. [24] Die water het waarskynlik fotodissosieer, en die gratis waterstof is deur die sonwind na die interplanetêre ruimte gevee vanweë die gebrek aan 'n planetêre magnetiese veld. [25]

As een van die helderste voorwerpe in die lug, was Venus so lank as wat rekords bestaan ​​'n belangrike deel van die menslike kultuur. Dit is heilig gemaak vir gode van baie kulture en was 'n uitstekende inspirasie vir skrywers en digters as die 'oggendster' en 'aandster'. Venus was die eerste planeet wat sy bewegings reeds in die tweede millennium v.C. [26]

Vanweë die nabyheid aan die aarde was Venus 'n uitstekende teiken vir vroeë interplanetêre verkenning. Dit was die eerste planeet buite die aarde wat 'n ruimtetuig besoek het (Marinier 2 in 1962), en die eerste waarop suksesvol geland is (deur Venera 7 in 1970). Venus se dik wolke maak die waarneming van sy oppervlak onmoontlik in sigbare lig, en die eerste gedetailleerde kaarte verskyn eers met die aankoms van die Magellaanse wentelbaan in 1991. Planne is voorgestel vir rovers of meer komplekse missies, maar dit word belemmer deur Venus se vyandige oppervlak voorwaardes. Die moontlikheid van lewe op Venus is lankal 'n onderwerp van bespiegeling, en het die afgelope jare aktiewe navorsing ontvang.


Chronologie van maan- en planetêre verkenning

1957
Spoetnik 1 - 4 Oktober 1957 - Earth Orbiter
Spoetnik 2 - 3 November 1957 - Earth Orbiter
Vanguard TV3 - 6 Desember 1957 - Poging om die aarde se wentelbaan (lansering misluk)
1958
Explorer 1 - 1 Februarie 1958 - Earth Orbiter
Vanguard 1 - 17 Maart 1958 - Earth Orbiter
Pioneer 0 - 17 Augustus 1958 - Poging om die maanbaan (lansering misluk)
Luna 1958A - 23 September 1958 - poging tot maanimpak? (Begin misluk)
Pioneer 1 - 11 Oktober 1958 - Poging tot maanbaan (lanseerfout)
Luna 1958B - 12 Oktober 1958 - poging tot maanimpak? (Begin misluk)
Pioneer 2 - 8 November 1958 - Poging om die maanbaan (lansering misluk)
Luna 1958C - 4 Desember 1958 - poging tot maanimpak? (Begin misluk)
Pioneer 3 - 6 Desember 1958 - Poging tot maanvlieg (lansering misluk)
1959
Luna 1 - 2 Januarie 1959 - Maanvlieg (gepoogde maanimpak?)
Pioneer 4 - 3 Maart 1959 - Lunar Flyby
Luna 1959A - 16 Junie 1959 - Poging tot maanimpak? (Begin misluk)
Luna 2 - 12 September 1959 - Maansimpak
Luna 3 - 4 Oktober 1959 - Lunar Flyby
Pioneer P -3 - 26 November 1959 - Poging om die maanbaan (lansering misluk)
1960
Luna 1960A - 15 April 1960 - Poging tot maanvlieg (lansering misluk)
Luna 1960B - 18 April 1960 - Poging tot maanvlieg (lansering misluk)
Pioneer P -30 - 25 September 1960 - Poging tot maanbaan (lansering misluk)
Marsnik 1 (Mars 1960A) - 10 Oktober 1960 - Poging tot Mars Flyby (Begin mislukking)
Marsnik 2 (Mars 1960B) - 14 Oktober 1960 - Poging tot Mars Flyby (lansering misluk)
Pioneer P -31 - 15 Desember 1960 - Poging tot maanbaan (lansering misluk)
1961
Spoetnik 7 - 4 Februarie 1961 - Poging tot Venus -impak
Venera 1 - 12 Februarie 1961 - Venus Flyby (Contact Lost)
Ranger 1 - 23 Augustus 1961 - Poging tot maan -toetsvlug
Ranger 2 - 18 November 1961 - Poging tot maan -toetsvlug
1962
Ranger 3 - 26 Januarie 1962 - Poging tot maanimpak
Ranger 4 - 23 April 1962 - Maansimpak
Mariner 1 - 22 Julie 1962 - Poging tot Venus -vlieby (mislukking by die bekendstelling)
Spoetnik 19 - 25 Augustus 1962 - Poging tot Venus Flyby
Mariner 2 - 27 Augustus 1962 - Venus Flyby
Spoetnik 20 - 1 September 1962 - Poging tot Venus Flyby
Sputnik 21 - 12 September 1962 - Poging tot Venus Flyby
Ranger 5 - 18 Oktober 1962 - poging tot maanimpak
Spoetnik 22 - 24 Oktober 1962 - Poging tot Mars Flyby
Mars 1 - 1 November 1962 - Mars Flyby (Contact Lost)
Spoetnik 24 - 4 November 1962 - Poging tot Mars Lander
1963
Spoetnik 25 - 4 Januarie 1963 - Poging tot maanlander
Luna 1963B - 2 Februarie 1963 - Poging tot maanlander (mislukking by bekendstelling)
Luna 4 - 2 April 1963 - Poging tot maanlander
Kosmos 21 - 11 November 1963 - Poging tot Venera -toetsvlug?
1964
Ranger 6 - 30 Januarie 1964 - Maanimpak (kameras misluk)
Venera 1964A - 19 Februarie 1964 - Poging tot Venus Flyby (Begin misluk)
Venera 1964B - 1 Maart 1964 - Poging tot Venus Flyby (Begin misluk)
Luna 1964A - 21 Maart 1964 - Poging tot maanlander (mislukking by bekendstelling)
Kosmos 27 - 27 Maart 1964 - Poging tot Venus Flyby
Zond 1 - 2 April 1964 - Venus Flyby (Contact Lost)
Luna 1964B - 20 April 1964 - Poging tot maanlander (mislukking by bekendstelling)
Zond 1964A - 4 Junie 1964 - Poging tot maanlander (lansering misluk)
Ranger 7 - 28 Julie 1964 - Maanimpak
Mariner 3 - 5 November 1964 - Poging tot Mars Flyby
Mariner 4 - 28 November 1964 - Mars Flyby
Zond 2 - 30 November 1964 - Mars Flyby (Contact Lost)
1965
Ranger 8 - 17 Februarie 1965 - Maansimpak
Kosmos 60 - 12 Maart 1965 - Poging tot maanlander
Ranger 9 - 21 Maart 1965 - Maanimpak
Luna 1965A - 10 April 1965 - Poging tot maanlander? (Begin misluk)
Luna 5 - 9 Mei 1965 - Maanimpak (poging tot sagte landing)
Luna 6 - 8 Junie 1965 - Poging tot maanlander
Zond 3 - 18 Julie 1965 - Lunar Flyby
Luna 7 - 4 Oktober 1965 - Maanimpak (poging tot sagte landing)
Venera 2 - 12 November 1965 - Venus Flyby (Contact Lost)
Venera 3 - 16 November 1965 - Venus Lander (Contact Lost)
Kosmos 96 - 23 November 1965 - Venus Lander probeer?
Venera 1965A - 23 November 1965 - Poging tot Venus Flyby (Begin misluk)
Luna 8 - 3 Desember 1965 - Maanimpak (poging tot sagte landing?)
1966
Luna 9 - 31 Januarie 1966 - Lunar Lander
Kosmos 111 - 1 Maart 1966 - Poging in die maanbaan?
Luna 10 - 31 Maart 1966 - Lunar Orbiter
Luna 1966A - 30 April 1966 - poging tot maanbaan? (Begin misluk)
Landmeter 1 - 30 Mei 1966 - Lunar Lander
Ontdekkingsreisiger 33 - 1 Julie 1966 - Poging tot maanbaan
Lunar Orbiter 1 - 10 Augustus 1966 - Lunar Orbiter
Luna 11 - 24 Augustus 1966 - Lunar Orbiter
Landmeter 2 - 20 September 1966 - Poging tot maanlander
Luna 12 - 22 Oktober 1966 - Lunar Orbiter
Lunar Orbiter 2 - 6 November 1966 - Lunar Orbiter
Luna 13 - 21 Desember 1966 - Lunar Lander
1967
Lunar Orbiter 3 - 4 Februarie 1967 - Lunar Orbiter
Landmeter 3 - 17 April 1967 - Lunar Lander
Lunar Orbiter 4 - 8 Mei 1967 - Lunar Orbiter
Venera 4 - 12 Junie 1967 - Venus sonde
Mariner 5 - 14 Junie 1967 - Venus Flyby
Kosmos 167 - 17 Junie 1967 - Poging tot Venus -sonde
Landmeter 4 - 14 Julie 1967 - Poging tot maanlander
Explorer 35 (IMP -E) - 19 Julie 1967 - Lunar Orbiter
Lunar Orbiter 5 - 1 Augustus 1967 - Lunar Orbiter
Landmeter 5 - 8 September 1967 - Lunar Lander
Zond 1967A - 28 September 1967 - Poging tot maantoetsvlug (lanseringsmislukking)
Landmeter 6 - 7 November 1967 - Lunar Lander
Zond 1967B - 22 November 1967 - Poging tot maantoetsvlug (mislukking by begin)
1968
Landmeter 7 - 7 Januarie 1968 - Lunar Lander
Luna 1968A - 7 Februarie 1968 - Poging tot maanbaan (lansering misluk)
Zond 4 - 2 Maart 1968 - toetsvlug
Luna 14 - 7 April 1968 - Lunar Orbiter
Zond 1968A - 23 April 1968 - Poging tot maan -toetsvlug? (Begin misluk)
Zond 5 - 15 September 1968 - maanvlieg en terugkeer na die aarde
Zond 6 - 10 November 1968 - maanvlieg en terugkeer na die aarde
Apollo 8 - 21 Desember 1968 - Crewed Lunar Orbiter
1969
Venera 5 - 5 Januarie 1969 - Venus sonde
Venera 6 - 10 Januarie 1969 - Venus sonde
Zond 1969A - 20 Januarie 1969 - Poging na maanvlieg en terugkeer (lansering misluk)
Luna 1969A - 19 Februarie 1969 - Poging tot maanrover? (Begin misluk)
Zond L1S -1 - 21 Februarie 1969 - Poging tot maanbaan (lansering misluk)
Mariner 6 - 25 Februarie 1969 - Mars Flyby
Mariner 7 - 27 Maart 1969 - Mars Flyby
Mars 1969A - 27 Maart 1969 - Poging tot Mars Orbiter (lanseringsfout)
Mars 1969B - 2 April 1969 - Poging tot Mars Orbiter (lanseringsfout)
Luna 1969B - 15 April 1969 - poging om terug te keer na die maanmonster? (Begin misluk)
Apollo 10 - 18 Mei 1969 - Crewed Lunar Orbiter
Luna 1969C - 14 Junie 1969 - poging om terug te keer na die maanmonster? (Begin misluk)
Zond L1S -2 - 3 Julie 1969 - Poging tot maanbaan (lansering misluk)
Luna 15 - 13 Julie 1969 - Lunar Orbiter (gepoogde maanlander?)
Apollo 11 - 16 Julie 1969 - Crewed Lunar Landing
Zond 7 - 7 Augustus 1969 - maanvlieg en terugkeer na die aarde
Cosmos 300 - 23 September 1969 - poging om terug te keer na die maanmonster?
Kosmos 305 - 22 Oktober 1969 - poging om terug te keer na die maanmonster?
Apollo 12 - 14 November 1969 - Crewed Lunar Landing
1970
Luna 1970A - 6 Februarie 1970 - poging om terug te keer na die maanmonster? (Begin misluk)
Luna 1970B - 19 Februarie 1970 - poging tot maanbaan? (Begin misluk)
Apollo 13 - 11 April 1970 - Crewed Lunar Mission (landing afgebreek)
Venera 7 - 17 Augustus 1970 - Venus Lander
Kosmos 359 - 22 Augustus 1970 - Poging tot Venus -sonde
Luna 16 - 12 September 1970 - Terugkeer van die maanmonster
Zond 8 - 20 Oktober 1970 - maanvlieg en terugkeer na die aarde
Luna 17/Lunokhod 1 - 10 November 1970 - Lunar Rover
1971
Apollo 14 - 31 Januarie 1971 - Crewed Lunar Landing
Mariner 8 - 9 Mei 1971 - Poging tot Mars Flyby (lansering misluk)
Cosmos 419 - 10 Mei 1971 - Poging tot Mars Orbiter/Lander
Mars 2 - 19 Mei 1971 - Mars Orbiter/ Poging Lander
Mars 3 - 28 Mei 1971 - Mars Orbiter/ Lander
Mariner 9 - 30 Mei 1971 - Mars Orbiter
Apollo 15 - 26 Julie 1971 - Crewed Lunar Landing
Luna 18 - 2 September 1971 - Poging om maanmonster terug te keer
Luna 19 - 28 September 1971 - Lunar Orbiter
1972
Luna 20 - 14 Februarie 1972 - Opbrengs van die maanmonster
Pionier 10 - 3 Maart 1972 - Jupiter Flyby
Venera 8 - 27 Maart 1972 - Venus sonde
Kosmos 482 - 31 Maart 1972 - Poging tot Venus -sonde
Apollo 16 - 16 April 1972 - Crewed Lunar Landing
Soyuz L3 - 23 November 1972 - Poging om die maanbaan (lansering misluk)
Apollo 17 - 7 Desember 1972 - Crewed Lunar Landing
1973
Luna 21/Lunokhod 2 - 8 Januarie 1973 - Lunar Rover
Pioneer 11 - 5 April 1973 - Jupiter/Saturn Flyby
Skylab - 14 Mei 1973 - Crewed Earth Orbiter
Explorer 49 (RAE -B) - 10 Junie 1973 - Lunar Orbiter/Radio Astronomy
Mars 4 - 21 Julie 1973 - Mars Flyby (poging tot Mars Orbiter)
Mars 5 - 25 Julie 1973 - Mars Orbiter
Mars 6 - 5 Augustus 1973 - Mars Lander (Contact Lost)
7 - 9 Augustus 1973 - Mars Flyby (poging tot Mars Lander)
Mariner 10 - 4 November 1973 - Venus/Mercury Flybys
1974
Luna 22 - 2 Junie 1974 - Lunar Orbiter
Luna 23 - 28 Oktober 1974 - Poging om maanmonster terug te keer
1975
Venera 9 - 8 Junie 1975 - Venus Orbiter en Lander
Venera 10 - 14 Junie 1975 - Venus Orbiter en Lander
Viking 1 - 20 Augustus 1975 - Mars Orbiter en Lander
Viking 2 - 9 September 1975 - Mars Orbiter en Lander
Luna 1975A - 16 Oktober 1975 - Poging om maanmonster terug te keer?
1976
Luna 24 - 9 Augustus 1976 - Terugkeer na die maanmonster
1977
Voyager 2 - 20 Augustus 1977 - Jupiter/Saturnus/Uranus/Neptunus Flyby
Voyager 1 - 5 September 1977 - Jupiter/Saturnus Flyby
1978
Pionier Venus 1 - 20 Mei 1978 - Venus Orbiter
Pioneer Venus 2 - 8 Augustus 1978 - Venus Probes
ISEE -3/ICE - 12 Augustus 1978 - Komeet Giacobini -Zinner en Halley Flybys
Venera 11 - 9 September 1978 - Venus Orbiter en Lander
Venera 12 - 14 September 1978 - Venus Orbiter en Lander
1979
1980
1981
Venera 13 - 30 Oktober 1981 - Venus Orbiter en Lander
Venera 14 - 4 November 1981 - Venus Orbiter en Lander
1982
1983
Venera 15 - 2 Junie 1983 - Venus Orbiter
Venera 16 - 7 Junie 1983 - Venus Orbiter
1984
Vega 1 - 15 Desember 1984 - Venus Lander and Balloon/Komeet Halley Flyby
Vega 2 - 21 Desember 1984 - Venus Lander and Balloon/Komeet Halley Flyby
1985
Sakigake - 7 Januarie 1985 - Komeet Halley Flyby
Giotto - 2 Julie 1985 - Komeet Halley Flyby
Suisei (Planet -A) - 18 Augustus 1985 - Komeet Halley Flyby
1986
1987
1988
Phobos 1 - 7 Julie 1988 - Poging tot Mars Orbiter/Phobos Landers
Phobos 2 - 12 Julie 1988 - Mars Orbiter/Poging tot Phobos Landers
1989
Magellan - 4 Mei 1989 - Venus Orbiter
Galileo - 18 Oktober 1989 - Jupiter Orbiter and Probe
1990
Hiten - 24 Januarie 1990 - Lunar Flyby and Orbiter
Hubble -ruimteteleskoop - 25 April 1990 - Earth Orbiting Observatory
Ulysses - 06 Oktober 1990 - Jupiter Flyby en Solar Polar Orbiter
1991
1992
Mars Observer - 25 September 1992 - Poging tot Mars Orbiter (Contact Lost)
1993
1994
Clementine - 25 Januarie 1994 - Lunar Orbiter/Poging om asteroïde te vlieg
1995
1996
NABY - 17 Februarie 1996 - Asteroïde Eros Orbiter
Mars Global Surveyor - 07 November 1996 - Mars Orbiter
Mars 96 - 16 November 1996 - Poging tot Mars Orbiter/Landers
Mars Pathfinder - 04 Desember 1996 - Mars Lander en Rover
1997
Cassini - 15 Oktober 1997 - Saturnus orbiter
Huygens - 15 Oktober 1997 - Titan Probe
AsiaSat 3/HGS -1 - 24 Desember 1997 - Lunar Flyby
1998
Lunar Prospector - 7 Januarie 1998 - Lunar Orbiter
Nozomi (Planet -B) - 3 Julie 1998 - Mars Orbiter
Deep Space 1 (DS1) - 24 Oktober 1998 - Asteroïde en komeet Flyby
Mars Climate Orbiter - 11 Desember 1998 - Poging tot Mars Orbiter
1999
Mars Polar Lander - 3 Januarie 1999 - Poging tot Mars Lander
Deep Space 2 (DS2) - 3 Januarie 1999 - Poging tot Mars Penetrators
Stardust - 7 Februarie 1999 - Komeet Coma Sample Return
2000
2001
2001 Mars Odyssey - 7 April 2001 - Mars Orbiter
Genesis - 8 Augustus 2001 - Opbrengs van die sonwindmonster
2002
CONTOUR - 3 Julie 2002 - Verbyvlieg van drie komeetkerne
2003
Hayabusa (Muses -C) - 9 Mei 2003 - Asteroïde orbiter en monsteropgawe
Mars Express - 2 Junie 2003 - Mars Orbiter en Lander
Spirit (MER -A) - 10 Junie 2003 - Mars Rover
Geleentheid (MER -B) - 8 Julie 2003 - Mars Rover
SMART 1 - September 2003 - Lunar Orbiter
2004
Rosetta - 2 Maart 2004 - Komeet Orbiter en Lander
MESSENGER - 3 Augustus 2004 - Mercury Orbiter
2005
Diepe impak - 12 Januarie 2005 - Komeet Rendezvous and Impact
Mars Reconnaisance Orbiter - 12 Augustus 2005 - Mars Orbiter
Venus Express - 09 November 2005 - ESA Venus Orbiter
2006
New Horizons - 19 Januarie 2006 - Pluto/Charon en Kuiper Belt Flyby
2007
Phoenix - 04 Augustus 2007 - Small Mars Scout Lander
Kaguya (SELENE) - 14 September 2007 - Lunar Orbiter
Dawn - 27 September 2007 - Asteroïde Ceres en Vesta Orbiter
Chang'e 1 - 24 Oktober 2007 - CAST (China) Lunar Orbiter
Lunar -A - gekanselleer - maanbaan en penetreerders
2008
Chandrayaan -1 - 22 Oktober 2008 - ISRO (India) Lunar Orbiter
2009
Kepler - 7 Maart 2009 - Extrasolar Terrestrial Planet Detection Mission
Lunar Reconnaissance Orbiter - 18 Junie 2009 - Lunar Orbiter
LCROSS - 18 Junie 2009 - Lunar Impactor
2010
Akatsuki/Planet -C - 20 Mei 2010 - ISAS Venus Orbiter
Chang'e 2 - 1 Oktober 2010 - CAST (China) Lunar Orbiter
2011
Juno - 5 Augustus 2011 - Jupiter Orbiter
GRAIL - 10 September 2011 - Lunar Orbiter
Phobos -Grunt - 08 November 2011 - Poging tot Marsmaan Phobos Lander
Yinghuo -1 - 08 November 2011 - Poging tot Mars Orbiter
Mars Science Laboratory - 26 November 2011 - Mars Rover
2012
2013
LADEE - 06 September 2013 - Lunar Orbiter
Mangalyaan - 05 November 2013 - ISRO (Indië) Mars Orbiter
MAVEN - 18 November 2013 - Mars Scout Mission Orbiter
Chang'e 3 - 01 Desember 2013 - Lunar Lander en Rover
2014
Chang'e 5 -toetsvoertuig - 23 Oktober 2014 - maanvlug en terugkeer
Hayabusa 2 - 3 Desember 2014 - JAXA Asteroïde Voorbeeldopgawe
PROCYON - 3 Desember 2014 - JAXA (Japan) Asteroid Flyby Mission
2015
2016
ExoMars 2016 - 14 Maart 2016 - ESA Mars Orbiter and Lander
OSIRIS -REx - 8 September 2016 - Voorbeeld van terugstuurmissie na Asteroïde Bennu
2017
2018
InSight - 5 Mei 2018 - Mars Lander
Queqiao - 20 Mei 2018 - CNSA (China) Lunar Relay Satellite
Parker Solar Probe - 12 Augustus 2018 - Solar Orbiter - Venus Flybys
BepiColombo - 19 Oktober 2018 - ESA en JAXA Mercury Orbiters
Chang'e 4 - 7 Desember 2018 - CNSA (China) Lunar Farside Lander en Rover
2019
Beresheet - 22 Februarie 2019 - SpaceIL en IAI (Israel) Lunar Lander
Chandrayaan 2 - 22 Julie 2019 - ISRO (India) Moon Orbiter, Lander en Rover
2020
Solar Orbiter - 9/10 Februarie 2020 - ESA sonkring missie
Hope - 19 Julie 2020 - Mars Orbiter van die Verenigde Arabiese Emirate
Tianwen 1 - 23 Julie 2020 - CNSA (China) Mars Orbiter en Rover
Mars 2020 - 30 Julie 2020 - Mars Rover en Rotorcraft
Chang'e 5 - 23 November 2020 - CNSA (China) maanmonster -terugsending
2021
Q -PACE - 17 Januarie 2021 - Microgravity Particle Collision Study CubeSat
CAPSTONE - middel tot laat 2021 - maannavigasietoetsbaan
Peregrine Mission 1 - middel tot laat 2021 - maanlander
Luna 25 - 1 Oktober 2021 - Russiese maanlander
IM -1 - 11 Oktober 2021 - Lunar Lander
Lucy - 16 Oktober 2021 - Trojaanse Asteroïde Flybys
James Webb -ruimteteleskoop - 31 Oktober 2021 - L2 wentelende infrarooi sterrewag
Dubbele asteroïde -herleidingstoets (DART) - 24 November 2021 - Asteroïde Dimorphos Impactor
LunaH -Map - Einde 2021 - Lunar Orbiting CubeSat
Maanflitslig - Laat 2021 - Lunar Orbiting CubeSat
Lunar Ice Cube - Laat 2021 - Lunar Orbiting CubeSat
NEA Scout - Laat 2021 - Asteroid Flyby CubeSat
Lunar InfraRed imaging (LunIR) - Laat 2021 - Lunar Flyby en Technology Test CubeSat
Cislunar Explorers - Laat 2021 - Lunar Technology Test CubeSats
OMOTENASHI - einde 2021 - JAXA (Japan) Lunar Lander CubeSat
EQUULEUS - Einde 2021 - JAXA (Japan) L2 Orbit Lunar CubeSat
2022
SLIM - Januarie 2022 - JAXA (Japan) Lunar Lander
JUpiter ICy moons Explorer (JUICE) - Junie 2022 - ESA Ganymede -Callisto -Europa meervoudige vliegmissie
Korea Pathfinder Lunar Orbiter - 1 Augustus 2022 - KARI (South Korea) Lunar Orbiter
Psyche - Augustus 2022 - Asteroïde -orbiter met hoofgordel
Janus - Augustus 2022 - Twin Smallsat -sending na twee binêre asteroïdes
ExoMars 2022 - Augustus -Oktober 2022 - ESA Mars Rover en Russian Surface Platform
EscaPADE - TBD - Dubbele Mars wentelende ruimtetuig
XL -1 Lander - Desember 2022 - Maanlander
Prime 1 - Desember 2022 - Lunar Lander
2023
VIPER - Einde 2023 - Lunar South Pole Rover
Chang'e 6 - 2023-2024 - CNSA (China) maanmonster -terugstuurmissie
Europa Clipper - 2023-2025 - Jupiter Orbiter - Meerdere Europa Flybys
2024 aan
Martian Moons eXploration (MMX) - September 2024 - JAXA (Japan) Phobos -voorbeeld -terugsending
Lunar Trailblazer - Herfs 2024 - Maan wat om 'n klein satelliet wentel
Hera - 2024 - ESA -missie na asteroïdes Didymos en Dimorphos
Naaldekoker - 2026 - Quadcopter Mission to Titan
Chang'e 7 - TBD - CNSA (China) Lunar Survey Mission
Chang'e 8 - TBD - CNSA (China) Lunar Technology Test

Ander missies


VENUS ET FLEUR - NYC BESPOKE ROSE ATELIER

Net soos die muise en naamgenoot van die merk, Venus, die godin van skoonheid, liefde en luukse, weet Sunny en Seema dat slegs die wonderlike blommerangskikkings 'n blywende indruk laat.

Maak 'n liefdevolle gebaar of voeg 'n stylvolle tikkie elegansie by u huis, kantoor of rak met 'n luukse Venus ET Fleur & reg Eternity & reg Rose -reëling. Ons spesiale versamelings, saamgestel deur spesialiste in blomontwerpe in ons ateljee in New York, bevat pragtige, lewendige rose wat in die weelderige velde van Ecuador verbou word. Ons reëlings word almal gemaak van regte rose wat 'n jaar lank duur. Ons artistiek-geïnspireerde ontwerpe is gehuisves in sjiek vierkantige, ronde en hartvormige hoededose, en is geliefd by baie A-listers, waaronder Gigi Hadid, Sarah Jessica Parker en die Kardashians. Met 'n ontluikende Instagram-opvolger en 'n uiters suksesvolle pop-upwinkel in die ikoniese Saks Fifth Avenue in New York, het Venus ET Fleur & reg binne net drie kort jare 'n wêreldwyd gesogte handelsmerk geword.


Ontdekking van Venus

[/onderskrif]
Venus is een van die planete wat met die blote oog sigbaar is. Omdat dit altyd maklik was om te sien, is dit onmoontlik om te sê wie Venus ontdek het. Trouens, na die maan en die son, is Venus die helderste voorwerp in die lug, en dit is waarskynlik dat antieke mense duisende jare gelede daarvan geweet het.

U kan nie regtig praat oor die ontdekking van Venus nie, maar historici weet wel wanneer die waarnemings van Venus die eerste keer neergeskryf is. Trouens, een van die oudste astronomiese dokumente wat nog oorleef het, is 'n Babiloniese teks wat in 1600 vC oor Venus praat. Dit bevat 'n rekord van 21 jaar van Venus en#8217 verskynings. Venus het 'n rol gespeel in die mitologie van baie ou mense, waaronder die Maya's en die Grieke.

Die eerste persoon wat 'n teleskoop na Venus gerig het, was Galileo Galilei in 1610. Selfs met sy ru -teleskoop het Galileo besef dat Venus deur fases gaan soos die maan. Hierdie waarnemings het gehelp om die Copernican -opvatting te ondersteun dat die planete om die son wentel, en nie om die aarde soos voorheen geglo nie.

Sterrekundiges het voorspel dat Venus oor die oppervlak van die son sou beweeg. Die eerste keer dat dit waargeneem is, was op 4 Desember 1639, en later het transitte sterrekundiges gehelp om te ontdek dat Venus 'n atmosfeer het en die afstand van die aarde tot die son met groot akkuraatheid bereken. Die laaste transito van Venus het in 2004 plaasgevind, en die volgende in 2012.

Hoewel die oppervlak van Venus deur dik wolke verduister word, is radarsignale in 1961 van die oppervlak van die planeet afgestuur. Dit het sterrekundiges in staat gestel om sy radius akkuraat te bereken en sy rotasiesnelheid te meet. Hulle het ook ontdek dat sy rotasie -as byna nul is.

Die eerste ruimtetuig wat Venus werklik besoek het, was NASA's Mariner 2, wat in 1962 verby Venus gevlieg het. Meer onlangs het NASA se Magellaanse ruimtetuig Venus besoek en die oppervlak daarvan uitgebreid met radar gekarteer. ESA se Venus Express het in Mei 2006 by Venus aangekom.

U sal miskien verbaas wees om te weet dat Russiese ruimtetuie eintlik op die oppervlak van Venus geland het. Alhoewel daar verskeie mislukte pogings was, was die eerste ruimtetuig wat eintlik op die oppervlak van Venus geland en oorleef het, Venera 7, maar dit kon slegs vir ongeveer 35 minute uitsaai.

Dit is dus moeilik om te sê wie Venus werklik ontdek het. Die eerste grotman wat vroeg in die aand buite gestap het, sou die helder Venus opgemerk het. Maar sedert die ontdekking van die teleskoop en die begin van die ruimtetyd kon wetenskaplikes Venus werklik ontdek.

Hier is artikels oor twee planete in die sonnestelsel wat die afgelope tyd werklik ontdek is. Hier is 'n artikel oor die ontdekking van Uranus, en hier 'n artikel oor die ontdekking van Neptunus.

Ons het ook 'n hele episode van Astronomy Cast opgeneem wat omtrent die planeet Venus is. Luister daarna hier, Episode 50: Venus.


Venus van Dolni Vestonice (26 000 - 24 000 vC)

(1) Om te sien hoe die keramiek Venus van Dolni Vestonice pas by die evolusie
en ontwikkeling van antieke beeldhouwerk, sien: Prehistoric Art Timeline.

(2) Vir die wêreld se oudste voorbeeld van keramiek aardewerk,
sien: Xianrendong Cave Pottery (ongeveer 18 000 v.C.).

(3) Vir 'n ander belangrike voorbeeld van Aurignaciaanse kuns uit Sentraal -Europa, sien: Coliboaia Cave Art (30 000 vC).

OORSPRONGE VAN VISUELE KUNSTE
Vir meer inligting oor die vroeë Steentydperk
werke, sien: Oudste Steentydperk Art.

Die Tsjeggiese prehistoriese beeldhouwerk bekend as die Dolni Vestonice (Vestonicka Venuse) is die oudste werk van terracotta -beeldhouwerk ter wêreld. Behoort tot die genre Venus -beeldjies wat hoofsaaklik in die era van Gravettiaanse kuns gesny is, is hierdie verstommende item prehistoriese kuns gevind in 'n steentydperk -nedersetting in die Morawiese bekken suid van Brno, in die Tsjeggiese Republiek. Soos die beroemde Venus van Willendorf (ongeveer 25 000 v.C.), woon die Venus van Dolni Vestonice nou in die Weense Natuurhistoriese Museum. Hoewel onlangs uitgestal in die Uitstalling Mammoth Hunters (2007) by die National Museum in Praag, en by die Prehistoriese kuns in Sentraal -Europa uitstalling in Brno, word hierdie uitstekende voorbeeld van mobiele kuns selde in die openbaar vertoon, en wanneer dit Wene verlaat, word dit gewoonlik vergesel deur 'n gewapende begeleier.

Ligging en ontdekking

Die Venus van Dolni Vestonice is einde Julie 1925 in twee stukke gevind, begrawe in 'n laag as by 'n paleolitiese kamp in Moravië, voorheen 'n streek van Tsjeggo -Slowakye. Ten tyde van die ontdekking was die terrein vir bykans 'n jaar onder streng argeologiese ondersoek onder leiding van Karel Absolon. Sedertdien het talle keramiek -voorwerpe uit die paleolitiese kultuur ontdek, insluitend meer as 700 dierlike beeldjies, wat almal in die primitiewe oonde by Dolni Vestonice afgevuur is. Ander Gravettiaanse terreine in die omgewing het duisende meer terracotta -beeldjies en kleiballe opgelewer, alhoewel daar geen ou rotsskuilings met grotkuns in die distrik is nie. In 1986 is die geraamtes van twee jong mans en 'n vrou, gekenmerk deur rituele beserings en salfings, uit 'n vlak begraafplaas by Dolni Vestonice opgegrawe, wat die seremoniële betekenis van die terrein beklemtoon. Die volgende voorbeeld van Europese keramiek kuns na die kas by Dolni Vestonice, is die Vela Spila Pottery (15 500 VC) uit Kroasië, wat in 2006 ontdek is in 'n grot op die eiland Korcula, aan die kus van Kroasië.

Beskrywing en eienskappe

Die Venus van Dolni Vestonice, wat 4,4 duim hoog en 1,7 duim breed (111 mm x 43 mm) is, is gemaak van plaaslike klei gemeng met poeiermelk en gestook in 'n erde oond teen 'n relatief lae temperatuur ongeveer 1300 F, of 700 C Haar kenmerke stem ooreen met die eienskappe wat in die meeste ander ivoor- of klip Venus -beeldjies uit dieselfde tydperk gevind word. Sy het byvoorbeeld 'n gesiglose voorkoms, sonder detail, enorme hangende borste en wye heupe en boude. 'N Ongelyke skeur loop langs haar regterheup, terwyl daar vier gate aan die bokant van haar kop is, moontlik vaste punte vir kruie of blomme. In 2004 het 'n skandering van die oppervlak van die beeldjie die vingerafdruk van 'n kind tussen 7 en 15 jaar onthul, hoewel hy/sy vermoedelik nie die keramiek was nie.

Vir meer inligting oor die chronologie van klei -keramiek (beeldhouwerk en potte), sien: Pottery Timeline (26,000 BCE - 1900). Die oudste ononderbroke tradisie van keramiekvervaardiging is in Oos-Asië, waar die vier oudste vondste die volgende insluit: die Xianrendong-grot-erdewerk (18 000 v.C.) in Jiangxi, Yuchanyan-grot-erdewerk (ongeveer 16 000 v.C.) in die provinsie Hunan, en Amurrivier-aardewerk (14 300) BCE) uit Rusland se Verre Ooste. Hierdie paleolitiese tradisie het oor die Japannese See versprei om die vroeë Jomon Pottery in die hele Japanse eilandgroep te beïnvloed.

Die Dolni Vestonice venus is die vroegste kuns wat ooit gemaak is met behulp van afgevuurde klei. Ter vergelyking, is die vroegste keramiek -erdewerk - wat tydens die Japannese Jomon -kultuur gemaak is - tussen 14 540 en 13 320 VC koolstofgedateer. Antieke aardewerk uit die Middellandse See -gebied het eers in die Neolitiese Steentydperk (ongeveer 7 000 - 3 500 v.C.) verskyn, terwyl die Chinese Terracotta -leër laat in 230 v.C. in die era van die Qin -dinastie (221-206 v.C.) gevorm is. Sy is ook een van die vroegste uitbeeldings van 'n vroulike figuur, net voorafgegaan deur die Swabiese Venus van Hohle Fels (38,000-33,000 BCE) en die Oostenrykse Venus van Galgenberg (ongeveer 30,000 BCE).

Ander Venus -beeldjies uit die Steentydperk

Klein draagbare vroulike beeldjies, bekend as 'venues', is deur argeoloë en paleontoloë regoor Europa opgegrawe, van die Pireneë tot in Siberië. Die meeste is tydens die Gravettiaanse werktuigkultuur gesny uit reusagtige ivoortande, rendiergeweente of sagte gesteentes soos kalksteen, steatiet, slang en straal, hoewel 'n handjievol tydens die vroeëre tydperk van die Aurignacian-kuns (40 000-26 000 v.C.) vervaardig is. Ander bekende venusbeeldjies wat nie hierbo aangehaal is nie, sluit in die Franse Venus van Monpazier (ongeveer 25 000 v.C.), die Italiaanse Venus van Savignano (ongeveer 24 000), die Slowaakse Venus van Moravany (ca. van Laussel (c.23.000-20.000), die Franse Venus van Brassempouy (c.23.000), die Franse Venus van Lespugue (c.23.000), die Russiese beeldjies bekend as die Venus van Kostenky (c.22.000), die Venus van Gagarino (ongeveer 20,000), die Avdeevo Venuses (ongeveer 20,000), die Zaraysk Venuses (ongeveer 20,000), die Mal'ta Venuses (ongeveer 20,000) en die unieke Venus van Eliseevichi (14,000 vC), uit Bryansk. Daarteenoor behoort nie een van die twee middelste paleolitiese beelde nie-naamlik die Venus van Berekhat Ram (230,000-700,000) en die Venus van Tan-Tan (200,000-500,000)-tot die kategorie van bo-paleolitiese venusse wat eers ongeveer 40,000 vC begin.

• Vir meer inligting oor prehistoriese artefakte, sien: Art Stone Art.
• Vir meer inligting oor prehistoriese kunswerke, sien: Tuisblad.


Verkenning van ruimtetuie

Die grootste vordering in die studie van Venus is behaal deur die gebruik van robotiese ruimtetuie. Die eerste ruimtetuig wat die omgewing van 'n ander planeet bereik het en data teruggestuur het, was die U.S. Mariner 2 in sy vlug van Venus in 1962. Sedertdien was Venus die teiken van meer as 20 ruimtetuigmissies.

Suksesvolle vroeë Venus -missies wat deur die Verenigde State uitgevoer is, behels Mariner 2, Mariner 5 (1967) en Mariner 10 (1974). Elke ruimtetuig het 'n enkele byeenkoms gemaak en geleidelik verbeterde wetenskaplike data verskaf in ooreenstemming met die gelyktydige vooruitgang in ruimtetuig- en instrumenttegnologie. Nadat hy Venus besoek het, gaan Mariner 10 na 'n suksesvolle reeks vlieënde vlieëniers van Mercurius. In 1978 het die Verenigde State die Pioneer Venus -missie gelanseer, bestaande uit twee komplementêre ruimtetuie. Die Orbiter het 'n wentelbaan om die planeet geloop, terwyl die Multiprobe vier toegangsondernemings vrygestel het - een groot sonde en drie kleiner - wat gerig was op wyd geskeide punte in die Venusiese atmosfeer om data oor atmosferiese struktuur en samestelling te versamel. Die drie klein sondes is die Noord -sonde genoem, wat op ongeveer 60 ° N breedtegraad die atmosfeer binnegegaan het, die Nagsonde wat langs die nag ingekom het en die Dag -sonde, wat op die dag ingegaan het en eintlik 'n uur lank oorleef het na die impak. Die Orbiter het 17 wetenskaplike instrumente gehad, waarvan die meeste gefokus was op die studie van die planeet se atmosfeer, ionosfeer en interaksie met die sonwind. Die radar-hoogtemeter het die eerste kaart van hoë gehalte van Venus se oppervlaktopografie verskaf. Pioneer Venus Orbiter was one of the longest-lived planetary spacecraft, returning data for more than 14 years.

Venus was also a major target of the Soviet Union’s planetary exploration program during the 1960s, ’70s, and ’80s, which achieved several spectacular successes. After an early sequence of failed missions, in 1967 Soviet scientists launched Venera 4, comprising a flyby spacecraft as well as a probe that entered the planet’s atmosphere. Highlights of subsequent missions included the first successful soft landing on another planet (Venera 7 in 1970), the first images returned from the surface of another planet (Venera 9 and 10 landers in 1975), and the first spacecraft placed in orbit around Venus (Venera 9 and 10 orbiters).

In terms of the advances they provided in the global understanding of Venus, the most important Soviet missions were Veneras 15 and 16 in 1983. The twin orbiters carried the first radar systems flown to another planet that were capable of producing high-quality images of the surface. They produced a map of the northern quarter of Venus with a resolution of 1–2 km (0.6–1.2 miles), and many types of geologic features now known to exist on the planet were either discovered or first observed in detail in the Venera 15 and 16 data. Late the following year the Soviet Union launched two more spacecraft to Venus, Vegas 1 and 2. These delivered Venera-style landers and dropped off two balloons in the Venusian atmosphere, each of which survived for about two days and transmitted data from their float altitudes in the middle cloud layer. The Vega spacecraft themselves continued past Venus to conduct successful flybys of Halley’s Comet in 1986.

In 1990, on its way to Jupiter, the U.S. Galileo spacecraft flew by Venus. Among its more notable observations were images at near-infrared wavelengths that viewed deep into the atmosphere and showed the highly variable opacity of the main cloud deck.

The most ambitious mission yet to Venus, the U.S. Magellan spacecraft, was launched in 1989 and the next year entered orbit around the planet, where it conducted observations until late 1994. Magellan carried a radar system capable of producing images with a resolution better than 100 metres (330 feet). Because the orbit was nearly polar, the spacecraft was able to view essentially all latitudes on the planet. On each orbit the radar system obtained an image strip about 20 km (12 miles) wide and typically more than 16,000 km (almost 10,000 miles) long, extending nearly from pole to pole. The image strips were assembled into mosaics, and high-quality radar images of about 98 percent of the planet were ultimately produced. Magellan also carried a radar altimeter system that measured the planet’s surface topography as well as some properties of its surface materials. After the main radar objectives of the mission were completed, the spacecraft’s orbit was modified slightly so that it passed repeatedly through the upper fringes of the Venusian atmosphere. The resulting drag on the spacecraft gradually removed energy from its orbit, turning an initially elliptical orbit into a low, circular one. This procedure, known as aerobraking, has since been used on other planetary missions to conserve large amounts of fuel by reducing the use of thrusters for orbital reshaping. From its new circular orbit, the Magellan spacecraft was able to make the first detailed map of Venus’s gravitational field.

The U.S. Cassini-Huygens spacecraft flew by Venus twice, in 1998 and 1999, on the way to its primary target, Saturn. During its brief passages near Venus, Cassini failed to corroborate signs of the existence of lightning in the planet’s atmosphere that had been observed by previous spacecraft. This suggested to some scientists that lightning on Venus is either rare or different from the lightning that occurs on Earth.

The European Space Agency’s Venus Express, which was launched in 2005, entered into orbit around Venus the following year, becoming the first European spacecraft to visit the planet. Venus Express carried a camera, a visible-light and infrared imaging spectrometer, and other instruments to study Venus’s magnetic field, plasma environment, atmosphere, and surface for a planned mission of more than two Venusian years. Among its early accomplishments was the return of the first images of cloud structures over the planet’s south pole. The mission ended in January 2015.

The Japanese mission Akatsuki was launched in May 2010 and planned to enter Venus’s orbit that December. However, orbital insertion failed, so the probe orbited the Sun until it made another, successful attempt at circling Venus in December 2015. Akatsuki was Japan’s first successful mission to another planet. It carried five cameras, three taking images in infrared, one in ultraviolet, and one in visible light, to study different depths in Venus’s atmosphere.

NASA has studied a mission concept called High Altitude Venus Operational Concept (HAVOC), designed to lead to a program for the long-term exploration of Venus. The mission would use crewed airships to explore Venus’s atmosphere at an altitude of 50 km, where the pressure and temperature are like those of Earth.


A History of Dionaea muscipula

Dionaea muscipula , more commonly known as the Venus flytrap, did not originate as the carnivorous beast we are all familiar with today. Eerder, D. muscipula began as a simple, sticky leafed plant, the sticky leafs acting as a fly paper of sorts. Through the course of time, it began to evolve into the far more lethal contraption. Trigger hairs, sweet smelling dew, and teeth, evolved through adaptation over time that Charles Darwin himself was fascinated by. He described the Venus Flytrap as “one of the most wonderful plants in the world.”

An illustration of Dionaea muscupula by Charles Darwin

Having evolved such intricate carnivorous traits, one would think “it must need to feed on insects to survive.” This is a valid thought, as why would a plant produce such mechanisms when not necessary to survive? Would this not just be a massive waste of energy? The fact of the matter is: the Venus flytrap is photosynthetic. It is entirely capable of survival without feeding on insects. This begs the question: why produce the excess anatomy if it is not necessary?

The answer is simple. The Venus flytrap evolved in soil lacking the nutrients necessary for survival. To compensate for the lack of nutrients, this carnivorous plant evolved to access food in a different way, becoming the plant many are fascinated by today. Although the origin of the plant D. muscipula evolved from is unknown, the evolution process is believed to be as follows: it first adapted to move its tentacles and leaves in selected directions in order to maximize the chances of obtaining prey.The speed of which it detected and responded to its prey was then adapted. A selectiveness of which it would open and close upon was then evolved, as to not waste energy on something it may gain no nutrients from. Finally, it evolved the features we are all oh so familiar with today, the carnivorous traps necessary for keeping prey captive .

The adaptations underwent by D. muscipula is an extraordinary work of evolution . It has given us insight of the remarkable capabilities of these organisms and of a possible future of new adaptations yet to come.

“The Mysterious Venus Flytrap.” The Mysterious Venus Flytrap. N.p., n.d. Web. 23 May 2016.

Walker, Matt. “BBC – Earth News – Venus Flytrap Origins Uncovered.”BBC News. BBC, 20 July 2009. Web. 23 May 2016.


Space Missions to Venus:

  • Akatsuki 2010: The Venus Climate Orbiter mission (PLANET-C), or “AKATSUKI”, is studying Venus’ atmospheric circulation.
  • Venus Express 2005: The (ESA) European Space Agency’s Venus Express is studying the Venus atmosphere including the surface to the ionosphere.
  • Galileo 1989: The orbiter included ten science instruments as well as an atmospheric probe to study Jupiter, its moons, and the magnetosphere as it orbited.
  • Magellan 1989: Accomplished its mission as the first to ever arrive and map Venus’ entire surface.
  • Vega 2 1984: The sister spacecraft to Vega 1, with an almost identical mission as Vega 1.
  • Vega 1 1984: The most ambitious deep space mission by the Soviets with twin spacecraft designed with redundant mission goals.
  • Venera 16 1983: Soviet twins Venera 15 and 16 orbiters, the mission was to use radar to create a detailed map of the surface of Venus with a resolution of 1-2 km or around 1 mile.
  • Venera 15 1983: Soviet twins Venera 15 and 16 orbiters, the mission was to use radar to create a detailed map of the surface of Venus with a resolution of 1-2 km or around 1 mile.
  • Venera 14 1981: Identical to its twin, Venera 13, the Soviet mission of the spacecraft was carried out as it had three corrections midcourse on its way to Venus.
  • Venera 13 1981: Designed similarly to the previous Soviet twin missions, Venera 13 and 14 were spacecraft to accomplish Venus flybys.
  • Venera 12 1978: Soviet mission with a twin Venera 11, to accomplish a flyby and then a lander to explore the ionosphere, atmosphere, and surface of Venus.

Venus Timeline - History

  • Moons: 0
  • Mass: 82% of Earth
  • Diameter: 7520 miles (12,104 km)
  • Jaar: 225 Earth days
  • Day: 243 Earth days
  • Average Temperature: 880°F (471°C)
  • Distance from the Sun: 2nd planet from the sun, 67 million miles (108 million km)
  • Type of Planet: Terrestrial (has a hard rocky surface)

Venus can be best described with two words: cloudy and hot. The entire surface of Venus is constantly covered by clouds. These clouds are made up mostly of carbon dioxide which has a greenhouse effect keeping in the Sun's heat like a giant blanket. As a result Venus is the hottest planet in our solar system. It is even hotter than Mercury, which is much closer to the Sun.

Venus is a terrestrial planet like Mercury, Earth, and Mars. This means it has a hard rocky surface. Its geography is somewhat like Earth's geography with mountains, valleys, plateaus, and volcanoes. It is completely dry, however, and has long rivers of molten lava and thousands of volcanoes. There are over 100 giant volcanoes on Venus that are each 100km or more across.


From left to right: Mercury, Venus, Earth, Mars.
Source: NASA.

How does Venus compare to Earth?

Venus is very similar to Earth in size, mass, and gravity. It is sometimes called Earth's sister planet. Of course, Venus' dense atmosphere and intense heat makes Venus very different in many ways. Water, an essential part of Earth, isn't found on Venus.


Magellan spacecraft over Venus
Source: NASA.

How do we know about Venus?

Since Venus is so easily seen without a telescope there is no way to know who might have first noticed the planet. Some ancient civilizations thought it was two planets or bright stars: a "morning star" and an "evening star". In the 6th century BC, a Greek mathematician named Pythagoras noted that it was the same planet. It was Galileo in the 1600's who figured out that Venus orbited the sun.

Since the space age began there have been many probes and spacecraft sent to Venus. Some spacecraft have even landed on Venus and have sent us back information on what the surface of Venus is like under the clouds. The first spacecraft to land on the surface was Venera 7, a Russian ship. Later, from 1989 to 1994, the Magellan Probe used radar to map Venus' surface in great detail.

Since Venus is inside the Earth's orbit, the brightness of the Sun makes it difficult to see from the Earth during the day. However, just after sunset or just before sunrise Venus becomes the brightest object in the sky. It is typically the brightest object in the night sky except for the moon.


Surface of the planet Venus
Source: NASA.


Kyk die video: venus (November 2021).